Pek çok ebeveyn gibi, bir miktar kaos bekliyorduk… ama bizim için bu durum sürekliydi.

Daha ilk yıllardan itibaren, oğlum insanların kibarca "hareketli" dediği bir çocuktu... ama bu sadece yüksek enerjiden ibaret değildi. Sürekli hareket halindeydi. Her şeye tırmanıyordu. Her şeyin içine giriyordu. Yemek yemek için bile oturamazdı. Oyuncaklar dikkatini bir dakika, belki iki dakika sürerdi, sonra bir sonraki şeye geçerdi.

Geçişler çok zordu. Evden çıkmak, aktivite değiştirmek veya bir şeyi "belirli bir sıraya göre" yapmak zorunda kalırsak, bu hızla bir krize dönüşebilirdi.

Ve bir de aşırı uyarılma vardı.

Yüksek sesli ortamlar, kalabalık odalar, öngörülemeyen gürültü - sinir sisteminin o kritik noktaya ulaşması çok az çaba gerektiriyordu. Bir kez dengesi bozulduğunda, onunla konuşmak işe yaramıyordu. Nefes almak işe yaramıyordu. "Kelimelerini kullan" işe yaramıyordu. Sanki beyni ve vücudu artık sakinliğe erişemiyordu.

En zor kısmı, günlük hayatı ne kadar etkilediğiydi:

Okuldan sonra eve yorgun ve bunalmış gelirdi ve en ufak bir şey onu çileden çıkarabilirdi. Ev ödevi zamanı imkansız geliyordu - zeki olmadığı için değil, ancak bitirmek için yeterince uzun süre odaklanamadığı için. Ve okulda, öğretmenler evde yaşadığımız şeyi fark etmeye başladılar: görevde kalma zorluğu, çok adımlı yönergeleri takip etme zorluğu, dürtüsel anlar, sürekli ayağa kalkma ve A noktasından B noktasına gitmenin beş sapmaya dönüştüğü türden bir dikkat dağınıklığı.

Bu arada ben de bütün gün kendimi tekrar ediyormuş gibi hissediyordum:

"Otur." "Odaklan." "Dinle." "Lütfen yavaşla."

Ve işe yaramıyordu - çünkü asıl sorun çaba değildi. Sorun, regülasyondu.

Gerçekten Yardımcı Olan Bir Şey Arıyorum

Hayal edebileceğiniz her şeyi denedik. Çizelgeler, zamanlayıcılar, ödüller, sonuçlar. "Sakinleşme köşeleri." Duyusal araçlar. Farklı rutinler. Birçok strateji kağıt üzerinde harika görünüyor... ama aşırı uyarılma anında, çoğu, sinir sistemi zaten bunalmış olan bir çocuktan çok fazla şey bekliyordu.

İşte o zaman farklı bir şey aramaya başladım.

O anda duygularını açıklamasını gerektirmeyen bir şey. Daha fazla adım eklemeyen bir şey. Kendi başına ulaşabileceği bir şey.

Ve işte o zaman ebeveynlerin aynı şeyi dile getirdiğini görmeye devam ettim: Balmy Davulu adında basit, müzik tabanlı bir araç. Öne çıkan şey abartı değildi - bu bir kalıptı: "sürekli devrede" olan çocukları, büyük duygusal spiralleri olan çocukları, odaklanma ve geçişlerde zorlanan çocukları anlatan ebeveynler... ve ritmin ve sabit sesin, ekranlar olmadan ve tartışmalar olmadan nasıl bir sıfırlama yaratmaya yardımcı olduğu.

İşte o zaman dank etti.